ਡਾਲਰ ਖੱਟਣ ਆਏ ਔਲਾਦ ਗੁਆ ਲਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਕਨੇਡੀਅਨ ਤੇ ਬਾਹਰੋ ਆ ਕੇ ਵੱਸੇ ਪ੍ਰਦੇਸੀਆਂ ਵਿਚ ਡਾਲਰ ਇੱਕਠੇ ਕਰਨ ਦੀ ਦੋੜ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੰਮਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੀਆ ਕਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਘਰ ਖ੍ਰੀਦ ਕੇ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਮੋੜਨ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਿਛੋਂ ਹੋਰ ਨਵੀਂ ਕਾਰ, ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਘਰ, ਸਬਰ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਖਾਂਣ ਪੀਣ ਦੀ ਵੀ ਸੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭੈਣ, ਭਰਾਂ, ਮਾਂਪਿਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਈਆ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਬੱਚੇ ਵਤਨਾ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਾਂਪਿਆਂ ਕੋਲ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਦਾਦਾ, ਦਾਦੀ, ਨਾਨਾ, ਨਾਨੀ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖ ਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬੱਚੇ ਬੁਜਰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬਾਹਰਲੇ ਦੇਸ਼ਾ ਦੇ ਜਿਆਦਾ ਤਰ ਬੱਚੇ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਨਾਂ ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਬੱਚੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵੇਲੇ 14, 15, 16 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤੇ ਪੈਰ ਜਮਾਂਉਂਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਡੱਗਮਗਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੱਰਚੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ। ਨਸ਼ੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਘਰੋਂ ਪੈਸੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਤਾਂ ਆਪ ਨਸ਼ੇ ਵੇਚਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਾਂਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।ਅਸੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਥੋ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ ਕੱਤਲ ਕਰਨ, ਡਰਗ ਵੇਚਣ ਕੁੱਝ ਵੀ ਮਾੜਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜੇਲ ਅੰਦਰ ਰੋਜ਼ ਸਜਾਂ ਭੁਗਤਣ। ਗੌਰਮਿੰਟ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀ। ਇਥੇ ਨਾਂਮ ਵਾਲੇ ਗੈਂਗਸਟਰ ਹਨ। ਅਗਰ ਬਾਹਰੋ ਆ ਕੇ ਵੱਸਿਆ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਗਰਿਕ ਜਿਸ ਨੇ ਕਨੇਡਾ ਦੀ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਹਾਂਸਲ ਨਹੀ ਕੀਤੀ। ਜੇ ਉਹ 18 ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਨੇਡਾ ਜੇਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਬਿਸਤਰਾਂ ਗੋਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਗਲਤੀ ਦੀ ਸਜਾਂ ਕੱਟ ਲਈ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਨਿੱਕਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਲੜਾਈ ਚਾਹੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਦੀ। ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਨੇ ਧੜੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਦੋਨੇ ਧੜੇ ਜੰਮ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਜਾਨ ਮਾਲ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਿਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬੱਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਵੀ ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਧੱੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਤ ਲੜਾਈਆ ਹੁੰਦੀਆ ਹਨ। ਧੱਕਮ ਧੱਕਾ, ਕੁੱਟ ਮਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸਮਤ ਆਪਣਾ ਖੇਡ ਖੇਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਖ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਾੜਾਂ ਧੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਹਮਲਾਵਰ ਨੂੰ ਸਜਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਦੋਨੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਂਹੀਂ ਲੜਾਈਆ ਹੁੰਦੀਆ ਹਨ। ਇੱਕ ਗੁੱਝੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਸ਼ਰੇਅਮ ਜਾਂ ਚਾਨਚੱਕ ਨਸ਼ੇ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾੜੀ ਦੁਰਘੱਟਨਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥੋਂ ਕੁੱਝ ਮਾੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਨੂੰਨ ਦੇ ਸ਼ਕੱਜੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਨੇਡਾ ਦਾ ਨਾਗਰਿਕ ਕਨੇਡੀਅਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਾਪਸ ਵਤਨਾ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ,- ਮੱਥੇ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਟੱਲਦਾ। ਚੰਗ੍ਹਾਂ ਮਾੜਾ ਸਭ ਭੁਗਤਣਾ ਪੈਦਾ ਹੈ।- ਗੱਲ ਸੱਮਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਸਜਾ ਭੁਗਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਤੋਂ ਦੀ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਦੇ ਦੇਣਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਹੈਵਾਨ ਜਰੂਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਕਰਨ ਪਿਛੋਂ ਵੀ ਕਨੂੰਨ ਮੁਆਫ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਸ ਨੁੰ ਅਸੀਂ ਰੱਬ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਕਨੇਡਾ ਦੇ ਪੱਕੇ ਨਾਗਰਿਕ ਜਬਰ ਗੁਨਾਹ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਫੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਸਜਾਂ ਭੁਗਤ ਕੇ ਵੀ ਹੋਰ ਹੋਰ ਗੁਨਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦੇਸ਼ ਨਿੱਕਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਗੋਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨਿਊਜ਼ ਪੇਪਰਾ ਵਿੱਚ ਢੋਡੋਰਾਂ ਪਿੱਟਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਨੇਡੀਅਨ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਤੋਂ ਆਪ ਬੱਚ ਕੇ ਰਹੋ। ਕਨੇਡਾ ਵਰਗੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੰਦੇ ਦੀ ਨਸਲ ਨਾਲ ਵਿੱਤਕਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਨੇਡੀਅਨ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਬੰਦੇ ਦੀ ਨਸਲ ਲਈ ਦੋ ਕਨੂੰਨ ਹਨ। ਕਨੂੰਨ ਜਦੋ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਹੱਸਿਆ ਕਰੀਏ, ਪੱਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਿਹਦੇ ਤੇ ਕਦੋਂ ਮਾੜਾਂ ਭਾਂਣਾ ਵਰਤ ਆ ਜਾਵੇ। ਬਿਪਤਾ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਜਾਣ ਕੇ ਸੇਹੜਦਾ ਹੈ। ਨਾਂ ਹੀ ਪੁੱਛ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਣੇ ਦਾ ਫੇਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਤੀਆ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਗਲਤੀਆ ਲੁੱਕੀਆ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆ ਹਨ। ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗੁਨਾਹ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਰਦੇ ਖੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਸੱਭ ਦੇ ਪਰਦੇ ਢੱਕੀ ਰੱਖੇ। ਗੁਨਾਹ ਮੁਆਫ਼ ਕਰਦਾ ਰਹੇ।ਗੁਰਤੇਜ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੋ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਏ। ਸਜਾ ਭੁਗਤਣ ਤੋਂ ਬਆਦ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਦੋਨੋਂ ਪੁੱਤਰ ਕਨੇਡੀਅਨ ਜਮੰਪਲ ਹਨ। ਆਏ ਦਿਨ ਕੋਈ ਨਾਂ ਕੋਈ ਕਨੂੰਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ। ਜੇਲ ਅੰਦਰ ਆਉਣਾ ਜਾਣਾ ਬੱਿਣਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਨੇਡੀਅਨ ਹਨ, ਕਨੂੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾਂ ਨਹੀ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਸ਼ਇਦ ਗੁਰਤੇਜ ਉਮਰ ਵੱਡੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਹੀ ਬੰਦਾ ਬੱਣ ਜਾਂਦਾ। ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੱਤ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਚੜਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।